tmima entaxis

tmima entaxis

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΤΗΤΑ (ΙΒΒΥ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2.4.2015

2

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
2 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015 

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, την ημέρα που γεννήθηκε ο μεγάλος Δανός παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Την καθιέρωσε η Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα (Ιnternational Board on Books for Young People – ΙΒΒΥ) το 1966. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της οργάνωσης αυτής ετοιμάζει ένα μήνυμα και μια αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο, με σκοπό να τονίσουν την αξία των βιβλίων και της ανάγνωσης, και να ενθαρρύνουν τη διεθνή συνεργασία για την ανάπτυξη και τη διάδοση της παιδικής λογοτεχνίας. Το 2015 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το μήνυμα το έγραψε η Marwa Obaid Rashid Al Aqroubi, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και Πρόεδρος του Τμήματος των ΗΑΕ της ΙΒΒΥ, με εξαιρετική δραστηριότητα στην εκτέλεση προγραμμάτων για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας, τόσο στη χώρα της όσο και στο εξωτερικό, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου οι πολεμικές συγκρούσεις ή οι φυσικές καταστροφές έχουν δημιουργήσει τραγικές καταστάσεις για τα παιδιά με σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή τους 
Την αφίσα τη φιλοτέχνησε η Nasim Abaeian.
 
Γεννήθηκε στο Ισπαχάν του Ιράν και πέρασε την παιδική της ηλικία στη Γένοβα της Ιταλίας. Σπούδασε καλές τέχνες στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στις ΗΠΑ και σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Zayed, ενώ παράλληλα εικονογραφεί παιδικά βιβλία.Σε όλες τις χώρες τα παιδιά, οι συγγραφείς, οι εικονογράφοι, οι μεταφραστές, οι βιβλιοθηκάριοι, οι εκδότες και οι εκπαιδευτικοί γιορτάζουν την παγκόσμια αυτή ημέρα με διάφορες εκδηλώσεις σε σχολεία, βιβλιοθήκες, βιβλιοπωλεία, πλατείες και άλλους χώρους, δείχνοντας έτσι την αγάπη και το ενδιαφέρον τους για τα βιβλία και το διάβασμα.Στην Ελλάδα, όπως κάθε χρόνο, το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ/ Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου φρόντισε να μεταφραστεί το μήνυμα στα ελληνικά και παρότρυνε τους φορείς που ενδιαφέρονται για τα παιδιά και τα βιβλία τους να συμβάλουν στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου. Η αφίσα με το μήνυμα τυπώθηκε στα ελληνικά με χορηγό τις Εκδόσεις Πατάκη και διανέμεται με τη φροντίδα τους.

2 Απριλίου 2015 Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου
Αναστασία Δεληγιάννη (άρθρο στο ηλεκτρονικό Φρέαρ).
Παραμύθια λέγονταν στο παρελθόν και εξακολουθούν να λέγονται και σήμερα. Και λέγονται γιατί ακούγονται, γιατί κάτι σ΄ αυτά είναι τόσο γοητευτικό και συνάμα τόσο δυνατό που ούτε το πέρασμα του χρόνου, ούτε οι ριζικές αλλαγές στον τρόπο ζωής των ανθρώπων μπορεί να τα σβήσει. Κι όμως, αν το καλοσκεφτεί κανείς, τα παραμύθια είναι τόσο περιορισμένα, ένα μάτσο μοτίβα βαλμένα κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο. Και ταυτόχρονα τόσο άναρχα. Οτιδήποτε μέσα σ΄ αυτά μπορεί να εκδηλώσει μια μαγική ικανότητα και να την απολέσει οποιαδήποτε στιγμή, αρκεί αυτό να βολεύει τον παραμυθά και την εξέλιξη του μύθου. Ζώα και πράγματα μιλούν ή συμπεριφέρονται σαν άνθρωποι, μαγικοί βοηθοί εμφανίζονται κι εξαφανίζονται χωρίς προειδοποίηση και πάντα την κατάλληλη στιγμή, νεράιδες και βασιλοπούλες, χωρίς παρελθόν, χωρίς ξέχωρη ζωή, υπάρχουν, θαρρείς, μόνο και μόνο για να σωθούν από τον ήρωα, αν κι από κει και πέρα μπορεί να αναπτύξουν αυτόνομη δράση. Τα γεωγραφικά και χρονικά όρια είναι όχι απλώς ασαφή, αλλά, ουσιαστικά, παντελώς απόντα.
Ίσως, όμως, αυτή τους η ιδιαιτερότητα να είναι και η μαγεία τους. Μου φαίνονται κάπως σαν την ιδανική αγάπη των γονιών, που είναι απέραντη, χωρίς όρους, αλλά με αυστηρά και σαφή όρια. Τα παραμύθια παρηγορούν, κανακεύουν, διαβεβαιώνουν πως όλα θα πάνε καλά. Οι ήρωές τους είναι αντιμέτωποι με τις πιο σκληρές καταστάσεις: φτώχια, ορφάνια, απώλεια, αρρώστια, κακομεταχείριση, σκλαβιά, εξορία. Η ζωή τους είναι δύσκολη, όπως και η δική μας βιοτική, του καθενός μας με τον τρόπο της, είναι δύσκολη. Τα παραμύθια μιλούν ανοιχτά γι΄ αυτό που εμείς κρύβουμε, πολλές φορές ακόμη κι από τον ίδιο μας τον εαυτό, μιλάνε σ” εμάς για εμάς, χρησιμοποιούν ένα σωρό απίθανες καταστάσεις για να μας πουν την αλήθεια. Το κακό υπάρχει και το παραμύθι το αντικρίζει κατάματα, δεν το κρύβει, δεν το ωραιοποιεί, δεν το αποδυναμώνει. Το αναγνωρίζει, όπως κι εμείς το αναγνωρίζουμε μες στη ζωή μας, στην καθημερινότητα γύρω μας. Το αναγνωρίζει για να μπορέσει να το νικήσει, δείχνοντάς μας πως, όπως είναι αληθινή η δύναμή του, έτσι αληθινή μπορεί να είναι και η εκμηδένισή του.
Κι εκεί, νομίζω, ουσιαστικά συγκλίνουν τα παραδοσιακά παραμύθια, τα παραμύθια της ανθρωπότητας, με τα λογοτεχνικά παραμύθια αυτά που καταφέρνουν να αποκτήσουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των ανθρώπων. Στο ό,τι αναγνωρίζουν την ύπαρξη του πόνου, αλλά δεν του επιτρέπουν να δράσει ανασταλτικά, παρά πατούν πάνω του για να δείξουν πόσο λαμπρή και πόσο σπουδαία είναι η μαγεία της ζωής.
Ο Άντερσεν έγραψε τα παραμύθια του μες στη φτώχια, ο Στίβενσον μες στην αρρώστια. Ο Μπάρι έγραψε τον Πήτερ Παν για χάρη ενός ορφανού αγοριού, όπως κι ο Λιούις τη Νάρνιά του. Ο Τόλκιν εμπνεύστηκε το Χόμπιτ στρατιώτης στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Νταλ έμεινε κουτσός στον Δεύτερο. Ο Εξιπερί έγραψε το Μικρό Πρίγκιπα για έναν φίλο του Εβραίο, διωκόμενο από το ναζιστικό καθεστώς στη Γαλλία. Όλοι τους κοιτούσαν κατάματα τη ζωή και έγραφαν αυτό που έβλεπαν: την αλήθεια.
Έγραφαν παραμύθια.
34

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου